antwerpen

Al heel wat jaren gaan we vlak na nieuwjaar een paar daagjes naar Antwerpen met Werner en Annick. Er even tussenuit zonder de kinderen, lekker gaan eten, een leuk hotelletje en op koopjesjacht natuurlijk. Met een dochter die zienderogen uit haar kleren groeit en een zoon die dit schooljaar al met 4 kapotte broeken uit school kwam, komt mama niet dikwijls in aanmerking voor een nieuwe garderobe. De soldenperiode is dan het ulieme excuus om me eens lekker te kunnen laten gaan, ook al verloopt dat niet altijd even rustig. Wij(Annick en ik) passen al enkele jaren dezelfde tactiek toe in onze favoriete boektiek: alles bij elkaar grabbelen wat ook maar onze maat is (of waarvan we denken nog in te kunnen), met twee in een pashokje kruipen en passen en elimineren maar! Alsof we al jaren geen winkel meer gezien hebben en voor het eerst in decennia nog eens iets mogen kopen, tja, het zal wel ergens in onze genen zitten zeker. Na 1,5 uur zweten en omkleden in zo een benauwd hokje kwam de winkelbediende ons beleefd vragen of we niet bijna gedaan hadden. Er waren nog andere klanten die wilden passen. Wie voorziet nu ook maar één hokje???
Op het einde van de dag konden we onze aanwinsten aanschouwen en met een gerust hart aan tafel schuiven. De dag nadien had ik mijn buik eigenlijk al vol van al dat winkelen, en heb ik mijn smaakpupillen getrakteerd op lekkere sushi. S'avonds stonden de kindjes weer op ons te wachten, want wat had ik ze gemist!